http://s3.picofile.com/file/8197928126/%D8%B9%D9%84%DB%8C.jpeg


  توی نجف یه خونه بود که دیواراش کاهگلی بود

    اسم صاحب اون خونه مولای مردا علی بود
    

  نصف شبا بلند می شد یه کیسه داشت که بر می داشت

  خرما و نون و خوردنی هر چی که داشت تو اون می ذاشت
    

      راهی ی کوچه ها می شد تا یتیمارو سیر کنه

         تا سفره ی خالیشونو پُر از نون و پنیر کنه
       

        شب تا سحر پرسه می زد پس کوچه های کوفه رو

            تا پُرِ بارون بکنه باغای بی شکوفه رو
        

         عبادت علی مگه می تونه غیر از این باشه

           باید مثِ علی باشه هر کی که اهل دین باشه
          

             بعدِ علی کی می تونه محرم رازِ من باشه

            دردِ دلم رو گوش کنه تا چاره سازِ من باشه
        

         فردا اگه مهدی بیاد دردا رو درمون می کنه

           آسمون شهرمونو ستاره بارون می کنه
           

            چشاتو وا کن آقا جون بالای خستمو ببین

             منو نگا کن آقا جون دل شکستمو ببین



تاریخ : یکشنبه 14 تیر 1394 | 14:57 | نویسنده : الهه | نظرات (8)